Uw verslaggever ter plaatse

In het Pinksterweekend van 2018 (18 t/m 21 mei) stond ik, ter gelegenheid van de Vijfhoekkunstroute, op het plein voor de Haarlemse stadsbibliotheek.

Twee dagen lang vroeg ik de bibliotheekbezoekers vriendelijk om het 13e woord van de 13e pagina van hun net geleende boek.

Vervolgens heb ik van al die woorden, het waren er meer dan 500, een nieuwe tekst gemaakt. Ook weer in twee dagen.

Hieronder het verslag van een weekendje bibliotheek-plein.

Samen met Rob (met wie ik al meer dan 25 jaar allerlei muzikaal lief en leed deel) de onderdelen van het "boek" dat ik zondag ga bouwen naar de bibliotheek getransporteerd. Dat scheelt morgen weer. Rob heeft alles al voorgezaagd. Handig als je eigenaar van Lustig en Van Beek bent...

Nu hopen dat ik zondag de bouwinstructies nog weet die hij me vandaag heeft uitgelegd.

Eerst de bakfiets op gehaald bij sponsor Meneer Paprika.

Niet zo zeer noodzakelijk voor het vervoer van hout en andere onderdelen, maar meer om een met posters volgehangen "thuisbasis" op het bieb-plein voor mezelf te creëren.

Het was even wennen; de posters wapperden in de wind en hadden meer steun en meer gaffertape nodig, en, vooral, ik moet de juiste aanspreekvorm nog vinden.
Gelukkig reageerde (bijna) iedereen enthousiast.

Leuk om te zien: de bakfiets was als een steen in een rivier: in de "keerstroom" ervan ontstond meteen een extra rij fietsen...

Beginnersfout: ik had geen brood bij me. Dat werd dus taart van de koffietent. En twee broodjes kaas van iemand die net een vergadering had gehad waar teveel lunch was besteld. Eén broodje kaas alleen opgegeten, ééntje gedeeld met een hongerige kinderoppas.

De oogst: 223 woorden. 

Zaterdag en nog iets kouder dan gisteren. Had ik maar een vak geleerd...

Het waait ook iets harder maar nu heb ik wat handige spullen meegenomen om te voorkomen dat mijn boodschap te zeer wappert in de wind.

Tot mijn verrassing vandaag vaker "nee". Op zaterdag hebben mensen blijkbaar meer haast.

Gelukkig ook vandaag weer veel lieve mensen gezien en gesproken, en twee hele lieve: eentje bracht me koffie, en de ander kwam speciaal even langsfietsen om haar gisteren bijgedragen woord te corrigeren.


De oogst: 302 woorden. 

Als de poort voor mij ontsloten wordt staat de bakfiets braaf op mij te wachten. Zelfs het met latjes en gaffertape geïmproviseerde uithangbord heeft zich goed gehouden.

Vandaag is het overigens verre van koud, de zon hamert op mijn bol, en ik sta precies in het heetste hoekje van de plein te werken. Zoals ik gisteren al verzuchtte: "Himevg..."

Eerste actie:
Het boek bouwen. De bouwinstructies van Rob blijken én duidelijk te zijn geweest, én nog in mijn hoofd te zitten. Geholpen door mijn lief en een schroefboormachine weet ik de boel dus vrij snel in elkaar te zetten.

Tweede actie:
Even alle mensen die hun naam op hun kaartje hebben gezet (letterlijk) in het zonnetje zetten.

Bij dezen overigens mijn excuses aan alle mensen die ik niet om hun naam heb gevraagd, maar die wel graag hadden getekend. Weet dat ik jullie net zo dankbaar ben. Misschien zelfs wel ietsje dankbaarder, want het was best even werk om al die namen uit te stallen.

 
(Voor alle mensen die wel hun naam hebben achtergelaten: klik op bovenstaande foto voor een grote versie)

Derde actie:
Schrijven! Rogier van NoIDenTea legde het niet alleen vast, maar stuurde me ook de foto's. Dank, Rogier!

Zoals je kunt zien (klik op bovenstaande foto voor een vergroting) was er op dit moment op zijn best sprake van ruwe halffabrikaten.


Niet dat er vandaag al veel zinnigs uit komt, maar in ieder geval hebben alle Engelse woorden voorlopig hun plek gekregen.

 

Af moet het, dus op dinsdag sta ik vrolijk weer op het plein. Het laatste staartje ordening heb ik thuis voorbereid, dus ik kan meteen aan het knippen en plakken.

En zowaar, om vijf voor zes is alles klaar en waterbestendig.


(klik op foto's voor vergrotingen)

Eigenlijk moet ik zeggen: bijna alles is klaar, want de Engelse woorden pasten niet meer in het boek.

Die heb ik dus maar omgevormd tot een collage, en vervolgens, na vriendelijke toestemming van kastelein Rob, opgehangen in Café Lokaal (in de Koningstraat).

 

 

Weer een hele dag zon in mijn nek. Dit keer ben ik voorbereid, en heb ik een handdoek om mijn nek hangen.

Het is relatief rustig op het plein, dus kan ik stevig doorwerken. Toch blijkt het herordenen van meer dan 500 woorden meer dan een weekendje werk te zijn, zelfs met de hulp van sterrenkundige René.

Aan het eind van de dag is alles dus weer leegte...

En dan nog even de tekst in "gewoon" geschreven vorm:

Links

Een boek lezen, een deur maken. Hoe het 't best gezegd.

Als hij komt gaat hij. Hij heeft de rechterhand in de zijzak van zijn broek, met zijn gedachten bij jongens en mogelijkheden.

Een moment van kaartsorteren, een moment van details berekenen, een moment van sbel delen: honderd jaar hetzelfde, iedereen genaaid.

Grootvader las uit zijn boekenverzameling een terugkijk op volkerenmoord in de Middeleeuwen, zei: Tafel en bed zijn het verband van hele samenlevingen. Grootvader keek me aangeschoten aan: Tussen radiokast, geweer en klas is alles donkere orde. Je wordt geleegfd, maar als wij ons echt geven prijst men dat. Deuren schudden voor wie nooit vooraf door een andere fase kijkt.

Wacht samen voor de eerste deur, riep de Troost, want we willen ook nog het oudste spul gestookt hebben.

Hij probeert om op een brug van metaaldraad te lopen, tastend van het ergens naar het elders.

Boven en onder mode, het eenzame figuurtje met flair intrigeerde hem, rillingen op de rug, nu of nooit! Albert zoende, Rebecca mepte...

Maak me zacht, niet stout.

A mineur 9 (of la): geen relikwie, maar een fragment van de ziel van gavotta en opera.

Zo bitter als dit welkom te Tivoli was het met hem hier nooit; vanaf zijn kant werden wij er dat met dat genoemd! Tja, om weer de goede hof te hebben...

Op vijftienjarige leeftijd verscheen hij aan haar, ze nam hem op: haar lekke winkel werd hun huis.

Rechts

Hier aan de Westpool hebben die vragen niets gebracht.

Zucht, ik wist het bijna zeker, ik had uitvoerig aangetoond dat er gemiddeld maar twee karrenwielen wegrijden als er drie bewegingen zijn.

Ik wachtte met tegenzin voor het rode stoplicht met blauw uniform, mijn voeten zijn als boomwortels, we houden ons aan onze plaats.

Ik wilde je roepen, ik riep. Ik kwam nog even vertellen hoe ik tijdens de nazomeravond te avontuurlijk was.

Met paard, schip en trein weg naar Amstelveel, Italië, Kroatië, Manhattan, Canada, Afrika of Mesopotamië; wij gaan zacht dit zicht voelen verbleken.

Je staart, zei ik fel, en keerde me om. Vlug de uirgroei in gesmeerd! Ik ben liefde, hij is windkracht vier.

Spekkie in de keuken, Teddy op de bank, ze beloofden er wat gewensd wordt, maar willen dat niet. Rik de Kikker en Pepijn het Konijn zochten de ruimte van weide en veld, maar vonden kunstgras, roest en verrotting. Het diner bevat poep, het vloog uit een beroepsmatige sessie. Alleen het uitgetest gebruiken blijft gesanctioneerd...

Uw verste haak nam pas een eerste centimeter weg; terwijl de voorgrond luistert vrees ik beklemming.

Relax, je kan 'm hebben! Zelfs hij leest zich mat!

Het eigen groot gelijk van de mercuriale Trump betekent verschrikkelijk veel minder dan de verhalen van Christus, Aristoteles of Superjuffie.

Hoe twintig jaar haar doel weg wissen: Omi zweeg fronsend.

Abdelhafid, Franc, Jekaterina, Theresia, Luuk en Eva begonnen al, maar de anderen verschenen nooit. Kijk even: zijn dat nou niet die drie broers? Wij waren dat hier meestal niet.

Lokaal

They collected some Scotch
All walked and paused,
all lived long hours
Still, I waltz him to
the village of intelligible goodwill

 

Het boek is weer afgebroken. En tijdens dat afbreken bleek, min of meer per ongeluk, dat het boek zelf ook nog even iets kwijt moest...