Uw verslaggever ter plaatse

Op zondag 19 mei 2019 plakte ik, ter gelegenheid van de Vijfhoekkunstroute en met enige honderden meters afplakband, een groot Hinkeldicht op de Botermarkt; een hinkelbaan van zo'n 10 meter lang en 2 meter breed, bestaand uit bijna 60 "tegels", met in elk van die tegels een woord of lettergreep.

Dichters-in-spe konden hun eigen weg kiezen door de hinkelbaan, en zo een persoonlijk gedicht hinkelen.

Hieronder het verslag, met dank aan Rogier (NoID&Tea) en mijn lief voor de mooie foto's. De lelijke foto's heb ik zelf gemaakt.

Het mistte nog wel een beetje, maar het 's nachts gelukkig niet geregend.
De Botermarkt lag dus om 7:00 uur 's ochtends keurig droog op me te wachten.

Op de knieën dan maar, met een plattegrondje, drie meetlatten en een tas vol tape. En af en toe een kopje koffie van een vriendelijk barmens.

,Vijf uur later en een paar honderd meter afplakband verder was het grote plakken gereed.

Het resultaat bleek zelfs zichtbaar vanuit de ruimte. Nou ja, in ieder geval, vanaf La Place.

Ik had beloofd dat de route om 12:00 open ging. Dat werd een artistiek kwartiertje later

Er was toen zelfs een bord met verduidelijkend proza. Het lezen ervan was uiteraard optioneel. Vooral kinderen hebben weinig uitleg nodig...

Voor de zéér gestructureerde dichters waren er zelfs foldertjes met nog meer uitleg, plus een diagrammetje om je eigen hinkelroute op uit te stippelen.

Sommige mensen bereidden zich voor...

...sommige mensen schreven hun hinkeldicht woord voor woord...

...en de echte oude rotten improviseerden er op los.

De meeste hinkeldichters leefden volledig "in het moment", en hadden geen behoefte aan vereeuwiging.

Een select aantal dynamische poëten lieten hun productie, al dan niet na enig aandringer mijnerzijds, wél bij me achter.

Ik toon hun schrijfsels hieronder. In dankbaarheid.

 

 

 

Afplakband is behoorlijk wandelaar-bestendig, maar het is niet ontworpen om zwaar reinigingswerk te overleven. En toch, meldde een whatsapp'je me, lag de baan er vier dagen en twee markten later nog behoorlijk netjes bij.

De pleinbewoners wisten me vertellen hoe dat kwam: de Spaarnelanden-man met de blazer blies het vuil keurig de baan uit, waarna de bezemwagen net zo keurig om de baan heen veegde. Dank, Spaarnelanden-mannen!

Intussen bleken ook de FB'ers van "Je bent Haarlemmer als" het gedicht te hebben aangetroffen.

Het afplakband hield niet alleen veel beter dan verwacht, het hield eigenlijk ook veel beter dan gepland.
Dus na een weekje startte ik een experiment: zou de baan harder slijten als-ie minder herkenbaar was?
Bijvoorbeeld omdat er dan wél overheen geveegd zou worden?

Na een uurtje op de knieën met een plamuurmes was de (voormalige baan) er klaar voor.

Experiment deels geslaagd, bleek na twee weken.

En dus het plamuurmes maar weer ter hand genomen.

Wat het plein nu enkel nog rest is lijm. En herinneringen...